Расулуллоҳ (Соллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) Ҳудайбия сулҳида, сулҳ битимига эътироз билдирган мусулмонларнинг фикрини, гарчи улар кўпчилик бўлса ҳам қабул қилмадилар. Уларнинг фикрини рад этиб, битимни тузишда давом этдилар. Уларга эса: «Мен Оллоҳнинг бандаси ва элчисиман. Ул зотнинг амрига зинҳор хилоф иш қилмайман»,- дедилар. Улуғ саҳобалар шундай ижмоъ қилганлар (келишганлар)ки, Имом (Халифа) муайян аҳкомларни табанний этиш ва унга амал қилмоққа буюриш ҳуқуқига эга. Мусулмонлар эса раъй-фикрларини тарк этиб, шу аҳкомларга итоат қилишлари вожибдир. Бундан қуйидаги машҳур қоидалар истинбот қилинган: «Имом (Халифа)нинг амри ихтилофни кўтаради». «Имомнинг амри зоҳирда ҳам, ботинда ҳам нуфузлидир». «Султон рўй бераётган муаммолар миқдорича ҳукмлар чиқариши мумкин». Бундан ташқари Оллоҳ Субҳонаҳу ва таоло ҳокимларга бўйсунишни буюриб, шундай дейди:
58-бет Бетлар: 1 2 3-4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68
|